Oxaz

مثّ همیشه نیس

Tnds — Fri, 27 Jan 2012 06:09:09 +0000

به آينه ها دقت كردی؟
ديگه مثل سابق درست شون نمی كنن . فوت و فنش از يادشون رفته. حالا همه شون كج و كوله ن.
صورتتو كج و كوله نشون می دن. دهن ِ كج؛ گونه‌های گود؛ چشم‌های بی حال
تو تا حالا متوجه ش نشدی ؟

…

متأسفيم از … / دینو بوتزاتی

No One Belongs Here

Tnds — Sun, 22 Jan 2012 17:33:21 +0000

گاهی آدم به یاد کسی گریه نمی‌کند
اصلا آدم نمی‌فهمد چرا گریه می‌کند، و شاید یک نقطه ی عمیق و نرم و ولرم، مثل نور آفتاب بهاری، توی دلش پیدا می‌شود، که اصلا حس بدی هم نیست. حتی یک احساس شادی است
گریه‌آور هم نیست … ولی آدم بی‌اختیار گریه‌اش می‌گیرد

…

قابله ی سرزمین من/ رضا براهنی

تو همچین هواهایی

Tnds — Wed, 09 Nov 2011 17:10:07 +0000

منو این هواهای عالی نابود کرد
تو همچین هوایی استعفا دادم
تو همچین هوایی معتادِ توتون شدم
تو همچین هوایی عاشق شدم
منو این هواهای عالی نابود کرد

…
رنگِ قایق‌ها مالِ شما/ اورهان ولی کانیک / شهرام شیدایی

In the Autumn

Tnds — Sat, 24 Sep 2011 16:12:40 +0000

فصل عوض می شود
جای ِ آلو را
خرمالو می گیرد
جای ِ دلتنگی را
دلتنگی

…
به پاییز ِ در راه / علیرضا روشن

غلیظ

Tnds — Tue, 20 Sep 2011 20:45:08 +0000

بعد از تو
شب های ِ طولانی ِ بسیاری
روزهای ِ طولانی ِ بسیاری
شب و روزهای ِ طولانی ِ بسیاری

…

انیس آخر همین هفته می آید /سید علی صالحی

اینارو باش

Tnds — Mon, 19 Sep 2011 08:31:18 +0000

ما به این بغض ِ سمج گفته بودیم ابر ِ بهاریم
ما رو باش

…
دریا در من / غزل کوچه باغ / شهیار قنبری

These open doors

Tnds — Wed, 14 Sep 2011 15:15:17 +0000

از دردهای کوچک است که آدم می نالد .
وقتی ضربه سهماگین باشد ، لال می شود آدم

…
چاه بابل / رضا قاسمی

آفتاب ِ اُریب

Tnds — Sun, 11 Sep 2011 15:12:20 +0000

اوقاتم گـُـه مرغی که می شود ، ناگهان غیبم می زند
مثل کسی که برود سر کوچه سیگار بخرد و باز نگردد
پدرم بدخُلق که می شد صاف وُ پوست کنده می رفت شمس العماره و یک بلیط ِ رفسنجان می خرید
من اما راه دوری نمی روم

…
کبریت خیس/ ناگهان غیبم می زند/ عباس صفاری

نقطه

Tnds — Sun, 28 Aug 2011 11:26:49 +0000

تلگراف گران است ، نقطه
تلگرافخانه دور است ، نقطه
برگرد ، نقطه

…

لانگ شات / تلگراف/ پورج قربانی

گرم نیست

Tnds — Sat, 20 Aug 2011 18:34:05 +0000

روز خوبی است که آدم خودش را دار بزند

…

دایی وانیا / آنتوان چخوف